Al bijna twee maanden werkt het niet (naar behoren).
Verhuisd naar: http://gaitokennel.wordpress.com/

De blog heeft wat veranderingen, met name een verhuizing, ondergaan. Dat heeft geresulteerd in bijna twee maanden ellende waarin alles plat lag.
Vandaag eindelijk voor het eerst weer binnen kunnen komen. Het ziet er niet lekker uit en alles gaat even moeizaam.

Daarom gaan we een andere blog uitproberen voor de komende tijd: http://gaitokennel.wordpress.com/

U kunt ons daar verder volgen. Bij vragen of ongemakken anders even een maitje sturen: dushiforum@yahoo.com

Het is nu zondagavond, maar we pakken toch de draad maar op van gisteravond. De lekker klaargemaakte maaltijd voor Nora heeft ze niet aangeraakt. Het laatste wat ze gegeten heeft, was een stukje worst, dat gebruikt wordt bij de oefeningen van Boras.  Gisteravond heeft Nora veel rondgelopen in de slaapkamer. Meestal gaat ze aan het voeteneinde liggen, maar ze kwam het bed niet meer op. We hebben haar daar die nacht meerdere keren bij geholpen. Liggen ging eveneens heel moeizaam, vermoedelijk omdat een liggende houding meer druk gaf op de longen en extra vervelend was bij alle benauwdheid die ze al had. Op deze manier zijn we de nacht redelijk doorgekomen.
Zondagmorgen was de toestand niet beter. Niet eten, niet drinken en nauwelijks nog op haar benen kunnen staan. Aan het einde van de ochtend is Anke met haar naar de dierenarts geweest, en gelukkig had onze eigen arts weekenddienst. Na een uurtje of wat kwam Anke weeer thuis, met in haar tas spuiten voor vochtafdrijving edm. Nora werd uit de auto geholpen, liep naar de voorzijde van de wagen en viel daar min of meer om. Met de nodige moeite hebben we haar, ondersteunend, naar de kamer van Anke gebracht waar ze verder in de koelte van de airco kon liggen. Dat heeft ze de uren naarna ook gedaan. Heel af en toe een kleine poging om nog op te staan, maar dat ging niet goed meer. Wel had Nora deze middag nog een keer al zwalkend en een beetje scheef hangend nog enkele meters gelopen in de tuin. Maar dat was dan ook alles.
Tegen een uur of half zes vond Anke de toestand echt zorgelijk. We hebben haar nog een lekker stukje worst voor de neus gehouden, maar daar reageerde ze niet meer op. We hebben toen de dierenarts gebeld voor advies. Hij reageerde niet zo hard en vond dat we het maar af moesten wachten. Tegen een uur of negen in de avond konden we hem opnieuw bellen als dat wenselijk zou blijken. We waren er niet zo heel gerust op en hebben Nora toen verhuisd (getild in een laken) naar de slaapkamer. Op advies van de dierenarts wat handdoen in de rug gepropt zodat ze wat minder op haar zij zou liggen en op die manier wat meer ruimte zou krijgen voor de ademhaling. Wij zijn toen aan de avondmaaltijd begonnen.
Na het eten ging Anke even kijken in de slaapkamer en kwam terug met de melding dat Nora half dood was. Ze leg er inderdaad wat vreemd bij, met haar kop gedraaid, maar ze ademde nog wel. Meteen de dierenarts gebeld om haar een spuit te laten geven, want dit was echt het naderend einde, zo leek ons. We hebben haar weer netjes recht gelegd en, hoe bizar, aan de afwas begonnen.
Maar slechts enkele minuten later bleek Nora inderdaad niet meer te ademen. Toen een half uurtje later de dierenarts aan kwam, kon hij niets anders dan de dood van Nora bevestigen. Wachtend op zijn komst hadden we ondertussen de afgedekte grafkuil in de tuin weer vrij gemaakt.Daar hebben we haar later  heel netjes begraven. In dezelfde hoek en onder dezelfde boom waar ook eerder Borre, Nikkie, Jesse hun laatste rustplaats hebben gekregen. 

Op de valreep van de week nog snel wat nieuws. Nora is de  laatste dagen niet erg in goede doen. Ze heeft al meer dan een dag nauwelijks gegeten. Vanavond gaan we proberen een speciale maaltijd te maken met heerlijk kippengehakt en rijst. Mogelijk heeft ze last van vocht op de longen, dus benauwdheid en weinig trek. Even aankijken de komende dagen.

Boras is even meegeweest naar de dierenarts omdat hij daar gemakkelijker te wegen is. De digitale naald bleef stilstaan bij 35,3 kg. Toch is hij niet dik. .
Vandaag, zaterdag, ook, is hij voor de eerste keer meegeweest naar de hondentraining. Hij heeft driekwart van de tijd besteed aan het blaffen naar andere honden. Hij was zo gestresst, dat hij zelfs niet omnkeer naar een lekker stukje frikandel, iets waarvoor hij normaal uit zijn dak zou gaan. We hebben nog even getwijfeld of wel wel mee zouden doen, want in september zijn we zoals gewoonlijk even weg van het eiland. Maar omdat de vakantie wat korter uitvalt, mist hij maar drie lessen en het leek ons toch goed dat hij eens wat meer buitenshuis kwam. De bouwwwerkzaamheden zijn gelukkig ook achter de rug en het werk voor het nieuwe schooljaar nadert ook zijn einde. Al met al komt er dus wat licht in de tunnel en krijgen we wat meer tijd voor onze eigen honden. Voor Boras zal dat hard nodig zijn.

Het probleem met het uploaden van de foto's is opgelost, dankzij de snelle respons van een vraag bij de helpdesk van weglog. Het schijnt dat de nieuwste versie van Explorer de boosdoener is. Gelukkig is er ook nog Firefox.

Vandaag kwam het kadaster even kijken of de muur wel op de goede plek stond. Niet helemaal, want we hadden wat centimeters erbij gemoffeld, maar daar werd niet moeilijk over gedaan. Woensdag houden de werklui even pauze, want het cement van de paalfunderingen moet uitharden. En foto's uploaden lukt nog steeds niet.

Gisteren waren we bezig een nieuw kastje in elkaar aan het zetten. We waren aan het werk in de kamer van Anke en buiten op de porch stond de reeds in elkaar gezette lade. Boras liep binnen in de weg en we hebben hem toen buiten op de porch gezet. Toen we amper een kwartiertje later even keken, had hij al twee hoeken aan de voorkant van de lade flink beschadigd met zijn stevige tanden. Dat was even goed balen.

Het is nu zondagavond, maar we pakken toch de draad maar op van gisteravond. De lekker klaargemaakte maaltijd voor Nora heeft ze niet aangeraakt. Het laatste wat ze gegeten heeft, was een stukje worst, dat gebruikt wordt bij de oefeningen van Boras.  Gisteravond heeft Nora veel rondgelopen in de slaapkamer. Meestal gaat ze aan het voeteneinde liggen, maar ze kwam het bed niet meer op. We hebben haar daar die nacht meerdere keren bij geholpen. Liggen ging eveneens heel moeizaam, vermoedelijk omdat een liggende houding meer druk gaf op de longen en extra vervelend was bij alle benauwdheid die ze al had. Op deze manier zijn we de nacht redelijk doorgekomen.
Zondagmorgen was de toestand niet beter. Niet eten, niet drinken en nauwelijks nog op haar benen kunnen staan. Aan het einde van de ochtend is Anke met haar naar de dierenarts geweest, en gelukkig had onze eigen arts weekenddienst. Na een uurtje of wat kwam Anke weeer thuis, met in haar tas spuiten voor vochtafdrijving edm. Nora werd uit de auto geholpen, liep naar de voorzijde van de wagen en viel daar min of meer om. Met de nodige moeite hebben we haar, ondersteunend, naar de kamer van Anke gebracht waar ze verder in de koelte van de airco kon liggen. Dat heeft ze de uren naarna ook gedaan. Heel af en toe een kleine poging om nog op te staan, maar dat ging niet goed meer. Wel had Nora deze middag nog een keer al zwalkend en een beetje scheef hangend nog enkele meters gelopen in de tuin. Maar dat was dan ook alles.
Tegen een uur of half zes vond Anke de toestand echt zorgelijk. We hebben haar nog een lekker stukje worst voor de neus gehouden, maar daar reageerde ze niet meer op. We hebben toen de dierenarts gebeld voor advies. Hij reageerde niet zo hard en vond dat we het maar af moesten wachten. Tegen een uur of negen in de avond konden we hem opnieuw bellen als dat wenselijk zou blijken. We waren er niet zo heel gerust op en hebben Nora toen verhuisd (getild in een laken) naar de slaapkamer. Op advies van de dierenarts wat handdoen in de rug gepropt zodat ze wat minder op haar zij zou liggen en op die manier wat meer ruimte zou krijgen voor de ademhaling. Wij zijn toen aan de avondmaaltijd begonnen.
Na het eten ging Anke even kijken in de slaapkamer en kwam terug met de melding dat Nora half dood was. Ze leg er inderdaad wat vreemd bij, met haar kop gedraaid, maar ze ademde nog wel. Meteen de dierenarts gebeld om haar een spuit te laten geven, want dit was echt het naderend einde, zo leek ons. We hebben haar weer netjes recht gelegd en, hoe bizar, aan de afwas begonnen.
Maar slechts enkele minuten later bleek Nora inderdaad niet meer te ademen. Toen een half uurtje later de dierenarts aan kwam, kon hij niets anders dan de dood van Nora bevestigen. Wachtend op zijn komst hadden we ondertussen de afgedekte grafkuil in de tuin weer vrij gemaakt.Daar hebben we haar later  heel netjes begraven. In dezelfde hoek en onder dezelfde boom waar ook eerder Borre, Nikkie, Jesse hun laatste rustplaats hebben gekregen. 

Op de valreep van de week nog snel wat nieuws. Nora is de  laatste dagen niet erg in goede doen. Ze heeft al meer dan een dag nauwelijks gegeten. Vanavond gaan we proberen een speciale maaltijd te maken met heerlijk kippengehakt en rijst. Mogelijk heeft ze last van vocht op de longen, dus benauwdheid en weinig trek. Even aankijken de komende dagen.

Boras is even meegeweest naar de dierenarts omdat hij daar gemakkelijker te wegen is. De digitale naald bleef stilstaan bij 35,3 kg. Toch is hij niet dik. .
Vandaag, zaterdag, ook, is hij voor de eerste keer meegeweest naar de hondentraining. Hij heeft driekwart van de tijd besteed aan het blaffen naar andere honden. Hij was zo gestresst, dat hij zelfs niet omnkeer naar een lekker stukje frikandel, iets waarvoor hij normaal uit zijn dak zou gaan. We hebben nog even getwijfeld of wel wel mee zouden doen, want in september zijn we zoals gewoonlijk even weg van het eiland. Maar omdat de vakantie wat korter uitvalt, mist hij maar drie lessen en het leek ons toch goed dat hij eens wat meer buitenshuis kwam. De bouwwwerkzaamheden zijn gelukkig ook achter de rug en het werk voor het nieuwe schooljaar nadert ook zijn einde. Al met al komt er dus wat licht in de tunnel en krijgen we wat meer tijd voor onze eigen honden. Voor Boras zal dat hard nodig zijn.

Het probleem met het uploaden van de foto's is opgelost, dankzij de snelle respons van een vraag bij de helpdesk van weglog. Het schijnt dat de nieuwste versie van Explorer de boosdoener is. Gelukkig is er ook nog Firefox.

Vandaag kwam het kadaster even kijken of de muur wel op de goede plek stond. Niet helemaal, want we hadden wat centimeters erbij gemoffeld, maar daar werd niet moeilijk over gedaan. Woensdag houden de werklui even pauze, want het cement van de paalfunderingen moet uitharden. En foto's uploaden lukt nog steeds niet.

Gisteren waren we bezig een nieuw kastje in elkaar aan het zetten. We waren aan het werk in de kamer van Anke en buiten op de porch stond de reeds in elkaar gezette lade. Boras liep binnen in de weg en we hebben hem toen buiten op de porch gezet. Toen we amper een kwartiertje later even keken, had hij al twee hoeken aan de voorkant van de lade flink beschadigd met zijn stevige tanden. Dat was even goed balen.

Nog steeds behoorlijk druk. Uit Amerika komen nu af en toe wat spullen binnen voor het kattenverblijf. Inhet hondenpension is het rustig. Dat komt mooi uit nu de werklui begonnen zijn met het aanpakken van het hek aan de achterzijde van het terrein. De fundering daarvan was bijzonder slecht. Meer zand dan cement. De gebruikte stenen konden veelal zo met een ferme schoentrap ondersteboven gegooid worden. Een gat was op deze manier snel gemaakt en dus niet zo veilig voor de logeerhonden waarvan het uitloopterrein aan het hek grenst. Vanmorgen is begonnen met het verwijderen van het oude gaas. Omdat ook de ijzeren palen deels doorgeroest bleken, moeten deze ook vervangen worden. Maar de nieuwe fundering staat als eerste op het lijstje.
Inmiddels is de fundering aangebracht en de blokken voor een groot deel gezet. Omdat het momenteel nogal druk is, krijgen de honden minder aandacht en gaan ze uitverveling hun eigen activiteiten zoeken. Boras daarbij voorop.
Al enkele dagen probeer ik wat foto's up te loaden, maar tot nu toe zonder resultaat.

Nog steeds behoorlijk druk. Uit Amerika komen nu af en toe wat spullen binnen voor het kattenverblijf. Inhet hondenpension is het rustig. Dat komt mooi uit nu de werklui begonnen zijn met het aanpakken van het hek aan de achterzijde van het terrein. De fundering daarvan was bijzonder slecht. Meer zand dan cement. De gebruikte stenen konden veelal zo met een ferme schoentrap ondersteboven gegooid worden. Een gat was op deze manier snel gemaakt en dus niet zo veilig voor de logeerhonden waarvan het uitloopterrein aan het hek grenst. Vanmorgen is begonnen met het verwijderen van het oude gaas. Omdat ook de ijzeren palen deels doorgeroest bleken, moeten deze ook vervangen worden. Maar de nieuwe fundering staat als eerste op het lijstje.
Inmiddels is de fundering aangebracht en de blokken voor een groot deel gezet. Omdat het momenteel nogal druk is, krijgen de honden minder aandacht en gaan ze uitverveling hun eigen activiteiten zoeken. Boras daarbij voorop.
Al enkele dagen probeer ik wat foto's up te loaden, maar tot nu toe zonder resultaat.

Boras en Arko trekken regelmatig met elkaar op. Veel bescheidenheid toont Boras daarbij niet. Soms hij hij zo dicht voor Arko liggen, dat de voorpoten tegen of vlak naast elkaar liggen.

Dit is het 200ste bericht van de week. Helaas hebben we vanwege grote drukte i.v.m. het nieuwe schooljaar weinig aandacht voor onze honden en dus ook weinig nieuws. Arko en Boras liggen overdag vaak in het bijkantoor waar de airco het een stuk aangenamer maakt dan buiten waar het kwik dik boven de dertig graden stijgt. Boras trekt meer en meer op met Arko. Hij probeert hem voorzichtig een beetje uit te dagen voor een "spelletje", maar iets zomaar afpakken van Arko doet hij beslist niet. Dat lijkt me een verstandige inschatting. En als Arko en Boras naast elkaar staan, zijn ze vrijwel even groot, al is de kop van Boras een stuk forser.

Boras en Arko trekken regelmatig met elkaar op. Veel bescheidenheid toont Boras daarbij niet. Soms hij hij zo dicht voor Arko liggen, dat de voorpoten tegen of vlak naast elkaar liggen.

Dit is het 200ste bericht van de week. Helaas hebben we vanwege grote drukte i.v.m. het nieuwe schooljaar weinig aandacht voor onze honden en dus ook weinig nieuws. Arko en Boras liggen overdag vaak in het bijkantoor waar de airco het een stuk aangenamer maakt dan buiten waar het kwik dik boven de dertig graden stijgt. Boras trekt meer en meer op met Arko. Hij probeert hem voorzichtig een beetje uit te dagen voor een "spelletje", maar iets zomaar afpakken van Arko doet hij beslist niet. Dat lijkt me een verstandige inschatting. En als Arko en Boras naast elkaar staan, zijn ze vrijwel even groot, al is de kop van Boras een stuk forser.

.
Met Boras houden we nu heel af en toe een kleine training van enkele minuten. Ook de straat op geweest. Het werd wel tijd, want tot nu toe mag hij redelijk vrij de hele dag zijn gang gaan. Omdat hij groter wordt, begint hij ook met meer zelfvertrouwen de andere honden te benaderen. Gewoon even laten merken dat hij niet meer wil onderdoen. Tot nu toe gebeurt dat in alle vriendelijkheid, maar de werkelijke plaats in de roedel zal wel een keer een krachtmeting opleveren.
Het kattenverblijf is nu helemaal klaar. Al zal net als bij de hondenkennels in het dagelijks gebruik nog wel blijken of er hier en daar nog een kleine aanpassing moet plaatsvinden.
Verder hebben we gaas laten plaatsen tussen de vier hondenkennels achter. En vandaag is ook begonnen met het laswerk voor de nieuwe kennel. Eindelijk komt het einde een beetje in zicht.

.
Met Boras houden we nu heel af en toe een kleine training van enkele minuten. Ook de straat op geweest. Het werd wel tijd, want tot nu toe mag hij redelijk vrij de hele dag zijn gang gaan. Omdat hij groter wordt, begint hij ook met meer zelfvertrouwen de andere honden te benaderen. Gewoon even laten merken dat hij niet meer wil onderdoen. Tot nu toe gebeurt dat in alle vriendelijkheid, maar de werkelijke plaats in de roedel zal wel een keer een krachtmeting opleveren.
Het kattenverblijf is nu helemaal klaar. Al zal net als bij de hondenkennels in het dagelijks gebruik nog wel blijken of er hier en daar nog een kleine aanpassing moet plaatsvinden.
Verder hebben we gaas laten plaatsen tussen de vier hondenkennels achter. En vandaag is ook begonnen met het laswerk voor de nieuwe kennel. Eindelijk komt het einde een beetje in zicht.